با توجه به رشد روز افزون استفاده از پلیمرهای مخصوص در صنایع، به ویژه صنایع پزشکی و هوایی لزوم بررسی و مطالعه روز افزون تولید و ماشینکاری این مواد احساس می گردد. پلی اتر اتر کتون (پیک) یک پلیمر مقاوم در برابر گرما است که امروزه به کرات در حال استفاده در صنایع پزشکی است. سنگ زنی یکی از فرایندهای مهم ماشینکاری این ماده محسوب می شود. استفاده از مایعات روانکار و خنک کننده در ماشینکاری پیک مطلوب نیست زیرا قطعات سنگ زده شده قبل از مصرف باید درچند مرحله تمیزکاری شوند. در این مقاله از فن آوری خنک کننده برودتی به عنوان یکی از خنک کنندهای نو ظهور در عرصه ماشینکاری که قابلیت بسیار بالای دارد، دارای اثرات منفی زیست محیطی نیست و نیاز به تمیزکاری قطعات ماشینکاری شده را شدیدا کاهش می دهد، جهت خنک کاری منطقه ماشینکاری استفاده شده است. یکی از موارد مهم خروجی ماشینکاری، یکپارچگی سطح است. یکپارچگی و زبری سطح اهمیت بالای در کارایی محصول نهایی دارند و پارامتر مهمی برای بررسی قابلیت ماشینکاری محسوب می شوند. مقایسه نتایج استفاده از هوای فشرده و خنک کننده برودتی بر زبری سطح و شرایط سطح ایجاد شده نشان دهنده تاثیر قابل توجه خنک کننده برودتی بر خروجی مورد مطالعه این پژوهش بوده است.

سنگ مصنوعی گرانیتی محصولی است کامپوزیتی که از ترکیب سنگدانه گرانیت، رزین و مواد افزودنی تولید می شود. در این مقاله، روش هایی برای اصلاح مشخصات مکانیکی سنگ مصنوعی گرانیتی معرفی شده است. رزین استفاده شده در ساخت سنگ مصنوعی گرانیتی شامل رزین اپوکسی از نوع دیگلیسیدیل اتر بیس فنول نوع آ با نام تجاریEPONATE 557 و سخت کننده آن با نام EPONATE 567 می باشد. در این پژوهش برای اصلاح مقاومت مکانیکی سنگهای مصنوعی گرانیتی، روش های مناسب، مانند استفاده از سه ماده افزودنی "نانوکلی"، "پلی اتر اترکتون" و "سیلیکون رابر" به عنوان مواد افزودنی با درصد وزنی 5/7% و 15% نسبت به مجموعه رزین انتخاب و درصد وزنی بهینه برای رسیدن به حداکثر مقاومت، بررسی و پیشنهاد گردیده است. نتایج مربوط به آزمایش مقاومت فشاری نشان دهنده بهبود مقاومت در نمونه های با ماده افزودنی پلی اتر اترکتون و نانوکلی می باشد، درحالیکه افزودن سیلیکون رابر باعث افت قابل توجه مقاومت فشاری می شود. نتایج مربوط به آزمایش مقاومت خمشی نشان دهنده بهبود مقاومت در نمونه های ساخته شده با ماده افزودنی سیلیکون رابر می باشد. همچنین نتایج مربوط به آزمایش مقاومت کششی نشان از بهبود خواص کششی در نمونه های ساخته شده با سیلیکون رابر می دهد. نتایج نشان می دهد که افزودن 15درصد وزنی از هر سه ماده افزودنی در نمونه ها، باعث افت مقاومت سنگ نسبت به نمونه های 5/7 درصد وزنی می گردد. بر اساس نتایج برای اصلاح مقاومت فشاری سنگهای مصنوعی گرانیتی استفاده از مواد افزودنی "پلی اتر اترکتون" با درصد وزنی 5/7 نسبت به مجموعه رزین و برای اصلاح مقاومت خمشی و کششی سنگ مصنوعی استفاده از ماده افزودنی سیلیکون رابر با درصد وزنی 5/7 درصد وزنی نسبت به مجموعه رزین پیشنهاد می گردد.

فرضیه: اصلاح پلیمرهای آروماتیک مانند پلی اتر اتر کتون (PEEK) طی فرایند سولفون دارشدن می تواند موجب تهیه غشاهای پلی الکترولیت برای جایگزینی غشای تجاری نفیون در پیل های سوختی متانول مستقیم (DMFC) شود. مقدار رسانندگی پروتون در این غشاها، با افزایش گروه های سولفونیک اسید به ساختار افزایش می یابد. با توجه به نقش مؤثر نانومواد در کاهش مقدار تراوایی در نانوکامپوزیت ها، افزودن نانورس مونت موریلونیت آلی اصلاح شده (OMMT) به ماتریس های سولفون دارشده با درجه سولفون دارشدن بهینه، می تواند موجب کاهش تراوایی متانول و افزایش کارایی پیل شود.روش ها: PEEK با سولفوریک اسید در حالت محلول، با درجه های مختلف سولفون دار شد. طبق پارامتر گزینش پذیری، درجه بهینه سولفون دارشدن (DS) معرفی شد. برای تهیه غشاهای نانوکامپوزیتی، با استفاده از همزن فراصوتی، مقادیر متفاوتی از نانورس های مونت موریلونیت (MMT) و OMMT (شامل Cloisite 15A و MMT اصلاح شده با کیتوسان (CMMT) به پلیمر سولفون دارشده با درجه سولفون دارشدن بهینه اضافه شد و مخلوط حاصل قالب ریزی شد. ظرفیت تبادل یونی غشاها اندازه گیری شد. پارامتر گزینش پذیری (نسبت رسانندگی پروتون به تراوایی متانول) در دمای 25 درجه سلسیوس و عملکرد پیل سوختی متانول مستقیم (direct methanol fuel cell, DMFC) در دمای 25 درجه سلسیوس و خوراک 1M  از متانول برای غشاهای مختلف تعیین و نتایج با نفیون 117 مقایسه شد.یافته ها: درجه گزینش پذیری بهینه برای پلی اتر اتر کتون سولفون دارشده (SPEEK) به مقدار %62 تعیین شد. الگوهای پراش پرتو X تأیید کرد، نانورس ها در ساختار نانوکامپوزیت ها در مقادیر کم (wt %1) ورقه ای شده اند. مقدار رسانندگی پروتون و تراوایی متانول و نیز آزمون عملکرد نشان داد، غشای نانوکامپوزیتی بر پایه SPEEK/CMMT بیشترین مقدار حداکثر چگالی توان تولید انرژی را در مقایسه با سایر غشاهای نانوکامپوزیتی یا نفیون 117دارد. بر این اساس غشاهای پلی الکترولیت SPEEK/CMMT برای کاربردهای پیل سوختی متانولی نویدبخش است.

آلودگی آب با ترکیبات نفتی یکی از مهم ترین معضلات محیط زیستی در کشورهای نفت خیز محسوب می شود، زیرا می تواند تاثیرات نامطلوبی بر سلامت انسان و محیط زیست بر جای بگذارد. غشاهای الیاف توخالی آب دوست از ترکیب پلی آمید ایمید با پلی (اتراترکتون) سولفونه شده ساخته شدند. ساختار و عملکرد غشاها توسط آنالیز FESEM، نفوذ N2، تخلخل کلی، فشار فروریختگی، زاویه تماس با آب، شار آب خالص و تست های دفع مواد نفتی بررسی شد. نتایج نشان داد که با مشاهده تصاویر سطح مقطع غشاها دیده می شود که با افزایش نسبت PAI/SPEEK حفره های بندانگشتی بزرگتری از سطح خارجی به سمت ضخامت غشا رشد کرده اند. با نسبت 15/85 از PAI/SPEEK، زاویه تماس آب غشا از 74 به 58 کاهش یافت که بهبود قابل توجهی در آب دوستی نشان داد. شار آب غشاها در مدت زمان 5/2 ساعت از عملیات کاهش تدریجی نشان داد و سپس به حالت پایدار با کمترین تغییرات رسید. غشای PAI ساده و غشای مخلوط PAI-SPEEK به ترتیب حدود 35 درصد و 21 درصد کاهش شار آب را نشان دادند. در فشار 5 اتمسفر با افزودن 30 میلی گرم در لیتر از آنزیم OSEII نسبت نفت به آب از 36ppm به 2/1ppm کاهش پیدا کرد که در این شرایط درصد حذف نفت در آب 97 درصد بود. در این کار حالت بهینه در شرایط افزودن OSEII و اعمال هوادهی حاصل شد.

تغییرات شیمیایی و فیزیکی یک نوع سوخت جامد مرکب بر پایه پلی اتر یورتان در دو مرحله پخت و کهولت مطالعه شده است. سوخت ابتدا در 45 درجه سانتی گراد پخت و سپس تحت کهولت تسریع یافته (Accelerated ageing) در دماهای 25، 45، 60 و 70 درجه سانتی گراد قرار گرفت. تغییرات سل (قسمتی از بایندر که در شبکه پلیمر شرکت نکرده و در حلال حل می گردد) و ژل (قسمتی از بایندر که شبکه ای شده است و در حلال حل نمی شود) با استخراج چند مرحله ای، جرم مولکولی توسط GPC، تجزیه کمی ایزوسیانات با FTIR و خواص مکانیکی توسط آزمون کشش یک بعدی در فواصل زمانی معینی مورد بررسی قرار گرفت. روند پلیمریزاسیون و تعیین زمان پخت کامل سوخت توسط هر چهار روش مطالعه گردید و مشاهده شد که در مرحله پخت بعدی (Postcuring) نمودار زمان پایان واکنش پلیمریزاسیون نسبت به معکوس دما (1/T) برای آنها خطی بوده و مطابقت مطلوبی با یکدیگر دارند. در مرحله کهولت با گذشت زمان، درصد ژل سوخت کاهش، جرم مولکولی سل افزایش و تنش در نقطه ماکزیمم (σ m) افت می کند و واکنش غالب در کهولت شکست زنجیر (Chain scission) می باشد. با استفاده از روابط فیزیکوشیمیایی یک معادله برای کهولت سوخت به صورت σ m=k Ln t+a ارایه شد که k ثابت سرعت تخریب سوخت می باشد.برای دماهای مختلف Ln k نسبت به 1/T رسم گردید و مشاهده شد که رابطه آرنیوس در این مورد صادق می باشد. انرژی فعال سازی تخریب با استفاده از رابطه آرنیوس برابر 29.2 kJ/mol به دست آمد. طول عمر سوخت با استفاده از رابطه زمان - دمای مشتق شده از رابطه آرنیوس و بر اساس %50 افت خواص برابر 37.7 سال محاسبه شد.

امروزه کامپوزیت های پلی اتر اتر کتون به دلیل نسبت استحکام به وزن و سفتی بالا، خواص ضدآلرژیکی، مقاومت بالا در مقابل کمانش و خستگی به وفور در صنایع پزشکی و هوا-فضا مورد استفاده قرار می گیرند. سنگ زنی دارای انرژی مخصوص بالایی در بین فرایندهای سنتی براده برداری می باشد. معمولا سهم بسیار بالای از انرژی فرایند به گرما تبدیل خواهد شد. با توجه به اینکه حرارت نقش بسیار مهمی را در سنگ زنی پلیمرها بازی می کند، لزوم مدلسازی حرارت آن احساس می گردد. علاوه بر انرژی تشکیل براده در حین براده برداری ماده، انرژی های دیگری چون شخم زنی و اصصکاک نیز وجود دارند. سهم هر یک از این انرژی ها در راندمان فرایند تاثیر گذار است. می توان با محاسبه انرژی برش و مقایسه آن با انرژی مخصوص سنگ زنی بصورت تجربی، سهم انرژی تشکیل براده را در مقابل انرژی اصطکاک و شخم زنی محاسبه نمود. با انجام آزمون گرماسنجی روبشی تفاضلی و محاسبات تیوری، مقدار انرژی تشکیل براده برابر 0. 089 ژول بر میلیمتر مکعب برای کامپوزیت با الیاف شیشه و 0/118 ژول بر میلی متر مکعب برای کامپوزیت با الیاف کربن بدست آمد. در صورتی که نتایج تجربی سنگ زنی نشان دهنده حداقل انرژی مخصوص 2/2 و 4/2 ژول بر میلیمتر مکعب به ترتیب برای کامپوزیت با الیاف شیشه و کربن بود. این اختلاف نشان دهنده سهم بسیار بالای انرژی شخم زنی در سنگ زنی این ماده و به طور خاص مواد پلیمری است. سهم انرژی تشکیل براده که به صورت حرارت وارد قطعه کار می شود 27درصد محاسبه شد. می توان بیان کرد همه انرژی به جز 73 درصد از انرژی تشکیل براده، وارد قطعه کار می گردد.

فرضیه: در سال های اخیر با توجه به کاهش منابع انرژی در دسترس، پیشرفت های شایان توجهی در زمینه مطالعه پیل های سوختی و به ویژه سلول های دارای متانول به عنوان منابع تأمین انرژی حاصل شده است. غشای الکترولیتی از اجزای مهم سلول های سوختی به شمار می آید که نقش انتقال پروتون و به دام انداختن متانول را ایفا می کند. غشای الکترولیتی باید پایداری شیمیایی و الکتروشیمیایی و نیز مقاومت مکانیکی زیادی را در شرایط عملیاتی داشته باشد. همچنین، رسانندگی پروتون زیاد برای عملکرد بهتر غشای پیل سوختی لازم است. روش ها: در این پژوهش، غشاهای جدید نانوکامپوزیتی به عنوان الکترولیت برای کاربرد در سلول های سوختی تهیه شدند. بدین منظور، دو نوع غشا شامل پلی اترسولفون سولفون دارشده (SPES) و آمیخته آن با پلی یورتان (PU) به عنوان غشاهای پایه انتخاب شدند. ابتدا، پلی اتر سولفون با استفاده از سولفونیک اسید، سولفون دار و با PU و(SPES/PU) آمیخته شد. سپس، نانوذرات سیلیکا با درصد های وزنی متفاوت (3، 5 و %8 وزنی) به غشای آمیخته ای (SPES/PU/SiO2) اضافه شدند. خواص غشاهای تهیه شده با آزمون های طیف سنجی زیرقرمز تبدیل فوریه (FTIR)، پراش پرتو X، گرماوزن سنجی، جذب آب و متانول، اندازه گیری رسانندگی پروتون و میکروسکوپی الکترونی پویشی بررسی شد. یافته ها: نتایج توزیع مناسب PU را در غشاهای تهیه شده نشان داد که دلیل آن تشکیل پیوندهای هیدروژنی میان گروه های قطبی SPES و PU بوده است. از این رو، رسانندگی غشاهای آمیخته ای با سازوکار افزایش قطبیت نسبت به نمونه های خالص بدون افزایش شدید در جذب آب و متانول، %74 افزایش یافت. همچنین، افزودن نانوذرات سیلیکا به غشای آمیخته ای SEPS/PU و تهیه غشای نانوکامپوزیتی SPES/PU/SiO2، موجب تشکیل پیوند کووالانسی میان این ذرات با گروه های سولفونیک اسید در SPES، پیوند هیدروژنی با گروه های قطبی در SPES و PU و نیز چسبندگی بیشتر میان فازها شد. در نتیجه، شکل شناسی غشای نانوکامپوزیتی با سازوکار کاهش حفره ها و فضاهای خالی اصلاح شد. در نهایت، رسانندگی غشای نانوکامپوزیتی نسبت به نمونه خالص SPES فقط با 11 و %8 افزایش به ترتیب در جذب آب و متانول، %53. 13 افزایش یافت.

مقدمه: خطر انتقال میکروارگانیسم های پاتوژن به لابراتوارهای دندان پزشکی از طریق قالب های ارسال شده، ضد عفونی آن ها را ضروری می سازد. ماده قالب گیری پلی اتر از پرمصرف ترین و دقیق ترین مواد قالب گیری می باشد؛ هدف از این مطالعه، بررسی اثر ضد عفونی کنندگی سانوسیل 2 درصد به روش غوطه وری و اسپری بر ماده قالب گیری پلی اتر بود.مواد و روش ها: در یک تحقیق تجربی آزمایشگاهی، 63 نمونه دایره ای شکل (به قطر 1 سانتی متر و ضخامت 2 میلی متر) از ماده قالب گیری پلی اتر (F Impregum) با سوش های میکروبی استافیلوکوکوس آرئوس ((ATCC 29213 ، انتروکوکوس فکالیس (ATCC 51299)و کاندیدا آلبیکنس ((PTCC 5027 آلوده شد. به جز نمونه های شاهد، سایر نمونه ها با سانوسیل 2 درصد به روش اسپری و غوطه وری در زمان های 5 و 10 دقیقه ضد عفونی گردید (در هر روش ضدعفونی، 5 نمونه برای هر میکروارگانیسم و یک نمونه شاهد). برای جداسازی میکروبی، از تریپسین استفاده شد و رقت های 1، و از سوسپانسیون حاصل از تریپسینیشن کشت و تعداد کلنی ها شمارش گردید. کلنی های میکروبی پس از 24 و 48 ساعت و برای کاندیدا پس از 72 ساعت، شمارش گردید. جهت آنالیز اطلاعات به دست آمده از آزمون های Mann-Whitney و Wilcoxon استفاده شد (α =0.05)یافته ها: تعداد کلنی های میکروبی با افزایش زمان ضد عفونی، در هر دو روش کاهش و با افزایش زمان انکوباسیون افزایش یافت. تعداد کلنی های استافیلوکوکوس آرئوس در روش غوطه وری در هر دو زمان 5 و 10 دقیقه، به طور مشخصی کمتر از روش اسپری بود .(p value <05/0) در مورد انتروکوکوس فکالیس، تفاوت معنی داری بین دو روش در 5 دقیقه وجود نداشت ولی 10 دقیقه غوطه وری به طور مشخصی موثرتر بود. تعداد کلنی های کاندیدا پس از 72 ساعت با 5 دقیقه ضد عفونی به روش غوطه وری به طور معنی داری کمتر بود ولی در 10 دقیقه ضد عفونی تفاوتی بین دو روش وجود نداشت.نتیجه گیری: سانوسیل 2 درصد در روش اسپری به مدت 10 دقیقه و روش غوطه وری، اثر باکتریوسیدال قوی (به ترتیب 100 و 99.99 درصد) بر استافیلوکوکوس آرئوس داشت، اما بر انتروکوکوس فکالیس کمتر موثر بود (88 درصد اسپری، 96 درصد غوطه وری). این ماده در هر دو روش بر کاندیدا کاملا موثر بود (99 درصد اسپری و 99.99 درصد غوطه وری.(

در این پژوهش داده های حلالیت و خطوط رابط سامانه های سه جزئی (آب + اسید بوتیریک + حلال آلی) در دمای 2/298 کلوین و فشار 3/101 کیلوپاسکال اندازه گیری شدند. حلال های آلی انتخاب شده شامل متیل اتیل کتون و دی اتیل اتر هستند. منحنی های حلالیت تجربی به طور آزمایشگاهی با استفاده از روش نقطه ابری تعیین شدند. داده های خطوط رابط تجربی توسط تیتراسیون اسید-باز، روش کارل-فیشر و اندازه گیری ضریب شکست تعیین شدند. هر دو سامانه سه جزئی مورد بررسی، رفتار نوع یک تعادل مایع-مایع را نشان می دهند. معادله های همبستگی اتمر-تابیاس و هند برای تأیید کیفیت داده های تعادل مایع-مایع برای هر دو سامانه مورد مطالعه استفاده شدند. به منظور سنجش توانایی حلال ها در استخراج اسید بوتیریک از محلول آبی، ضریب های توزیع و فاکتورهای انتخاب پذیری برای هر دو سامانه مورد مطالعه، محاسبه و گزارش شده است میانگین فاکتور جداسازی برای متیل اتیل کتون 12/41 و برای دی اتیل اتر 71/296 به دست آمد. برای هر سامانه، همبستگی داده های خطوط رابط تجربی با استفاده از مدل ترمودینامیکی UNIQUAC و NRTL مورد بررسی قرار گرفتند و پارامترهای برهم کنش دوجزیی تخمین زده شدند.